Wat voor moeder ben jij?

Je zult wel denken, wat een rare vraag… maar heb je er wel eens serieus over nagedacht? Wat voor moeder ben jij? Ben je een moeder die je dacht dat je zou zijn?
Ben je streng en rechtvaardig of ga je toch voor lief, zachtaardig en inconsequent?
Begrijp me niet verkeerd alles is een keus! Want laten we voorop stellen dat jij als moeder je eigen kind het best kent, toch?

Hoe kom ik opeens op deze topic?
Eigenlijk naar aanleiding van een artikel van Mamaliefde en een aantal (afgeluisterde) gesprekken van zwembadmoeders.

Mamamaffia

Dit begrip kent volgens mij elke moeder. De mamamaffia heeft een oordeel over elke moeder, elk begrip moeder en alles wat er bij het moederschap komt kijken.
De mamamaffia troeft graag af, vindt het heerlijk als je keihard onderuit gaat en het liefst in het openbaar en above all halen ze er voldoening uit om andere moeders te kakken te zetten, te veroordelen op wat ze doen en het vooral heel hard af te kraken.

Zo ook de moeders bij het zwembad ; het precieze gesprek doet er verder niet toe, maar de dames waren met elkaar aan het concurreren:
” Mijn (naam) kan dit al en kon dit al toen hij 3 was”.
” Ach wat leuk”zei een ander “maar die van mij kon dat al vanaf 1,5 en die doet nu al dit en dit en hij is pas 2″….En zo ging het gesprek nog even verder. Ik kreeg er kippenvel van … niet op de goede manier, maar op de manier dat mijn haren dusdanig recht overeind gingen staan en mijn bloed begon te koken.
Waarom doen vrouwen dit? Elk kind is toch uniek? Waarom zou je dan überhaupt met andere moeders concurreren aangezien jullie kinderen niet hetzelfde zijn?!

Ik ben niet zo’n moeder. Ik vergelijk mijn kinderen niet met andere kinderen, maar ik vergelijk ze vooral met elkaar … ook niet altijd even goed ik weet het …
Als vriendinnen mij vertellen wat hun kindje allemaal kan ben ik blij voor ze en trots op het kindje.
Goed laat ik dan ècht eerlijk  zijn, wanneer ook maar één moeder een poging doet om te concurreren ga ik mee doen, maar niet op een leuke manier. Op een gegeven moment luister ik gewoon niet meer naar je, gewoon om je te laten merken dat het me niet interesseert hoe en wanneer jou kind iets deed en dat jou kind dat beter, sneller, leuker deed dan mijn kind. Hou op, schei uit en ga je mond spoelen.

Moederliefde

Een onderwerp waar vast ook menig moeder over valt is de aanpak van je kinderen.
Niet alleen waneer ze iets verkeerd doen, maar in het algemeen.
Het artikel dat ik laatst bij Mamaliefde las, ging over het onder de koude douche zetten van je kind. Ik zal inhoudelijk niet op het artikel ingaan, maar ik zal jullie laten zien wat mijn reactie op dit artikel was:

Ik heb mijn zoon 2x in zijn 4,5 jarig bestaan onder een koude douche gezet…
Ik drong niet meer tot hem door, niks wat ik zei kwam bij hem aan en hij was volledig hysterisch.
De koude douche was mijn laatste ‘hulp’ om hem weer tot bedaren te krijgen.
Het hielp, zoals je zelf ook beschrijft, het lichaam koelde af en doordat hij afkoelde bedaarde hij.
Zodra hij stopte met huilen haalde ik hem onder de douche vandaan, afdrogen, knuffelen en praten.
Mijn zoon kon naderhand heel goed benoemen waarom ik hem onder de douche had gezet.
Sinds hij naar school gaat weet hij zijn emoties beter onder woorden te brengen en is het (vooralsnog) niet meer nodig.
Ik ben absoluut niet van het ‘zomaar’ onder de douche zetten, maar in deze situatie heeft het zowel mij als mijn zoon geholpen.

Ik schaam mij niet voor deze reactie, het is zoals het is.
De exacte situaties, waar het precies om ging, weet ik niet meer, maar ik weet wel dat dit mijn enige oplossing was op dat moment.
Menig moeder zal nu misschien met haar mond vol tanden staan, dit misschien niet achter mij zoeken of zich afvragen wat ik wel niet voor opvoedmethodes heb..
Laat ik daar direct open en eerlijk in zijn.

Ik durf van mijzelf te zeggen dat ik een consequente, strenge moeder ben.
Een nee is en blijft bij mij een nee,  ik ga ver mee in emoties, maar er zit ook een stopknop op. Vanaf dat Ryan geboren is kan ik heel goed mijn ‘meelijknop’ uitschakelen.
Ryan’s huiluurtje zijn eerste paar maanden ; hij lag lekker in zijn wieg en ik zat beneden.
Knop uit en niet aan denken.
Chiara zit nu in een sprongetje waarin ze van alles uitprobeert, waaronder het opwekken van reactie wanneer zij iets uitspookt.
Dit begint nu met het huilen met naar bed brengen.
Knop uit en toch naar beneden, ik kom zo wel weer bij je.

Ik ben een moeder die heel duidelijk grenzen stelt, kom je daar over heen dan ondervindt je consequenties.
Ryan kan af en toe dagen hebben dat hij me heel erg op de huid zit. Ik pik heel veel en hij kan lang doorgaan, maar op een gegeven moment is het klaar.
Knop uit, weg met jou! (naar boven of op de gang)
Chiara is er één die aan 1 keer ‘nee’ niet genoeg heeft… dat wil zeggen, daar blijf je nee tegen zeggen.
Na 3 keer nee mag ze op de mat gaan zitten.
Ga je me slaan als ik nee zeg, kun je op de mat gaan zitten.
Kruipt ze daar vanaf, dan zet ik haar weer terug, net zo vaak als nodig.
Uiteindelijk hebben ze wel allebei door wat er gedaan is en komen ze, sorry zeggend of met het hoofd omlaag, naar me toe.
Een dikke knuffel en een dikke kus erop! 😀

Ik ben ook geen moeder die ‘graag’ met de kinderen gaat zitten knutselen.
Ik wil graag dat mijn kinderen zich met name zelf kunnen vermaken en natuurlijk wil ik best af en toe een spelletje met je doen, maar dat wil niet zeggen dat ik dat 3 uur lang ga zitten doen.
Knuffelen doe ik heel graag! De rust momentjes zijn er dan ook genoeg.
Lekker met de kids op de bank om lekker filmpje te kijken.
Of wanneer 1 van de kinderen niet lekker in hun velletje zit, dan ben ik er voor ze.
Niks is zo fijn als lekker bij mama zitten en knuffelen.
Zelfs ik vond dit als kind al fijn!

Moederliefde en werken

Wat de mamamaffia ook heel vaak suggereert : dat je niet genoeg van je kind houdt als je nog blijft werken en je niet overgeeft aan het thuis bestaan. De man verdient alles wel.
Laat ik voorop stellen dat ik het boven alles onzin vindt dat de man de kostwinner zou moeten zijn… Waarom?!
Ik ken 1 gezin waar het omgedraaid is, maar daar konden ze niet anders.
Over het algemeen is alles in mijn directe omgeving volgens ‘de norm’, papa werkt (fulltime dan wel 1 dag minder) en mama werkt niet of parttime.

Terug naar mijn punt. Ik werk, 3 hele dagen.
Mijn kinderen breng ik 2 dagen naar de opvang, sterker nog : de 1 gaat naar school en is daarna op de opvang en de ander is daar de hele dag.
Dit deed ik al vanaf het moment dat Ryan 3 maanden oud was en ik heb er nooit spijt van gehad. Ik ben van mening dat ik mijn kinderen niet tekort doe als ik aan het werk blijf.
Voordelen zag ik vooral! De kids socialiseerden meer en sneller doordat ze al van kleins af aan met andere (vreemde) kinderen in contact kwamen, leerden ergens anders te slapen ..
Ja ik vond het vooral voordelig.
Ik koos er wel bewust voor niet meer dan 4 dagen te werken.
En na de tweede wilde ik echt niet meer dan 3 dagen werken.
Ik ben van mening dat ik mijn kinderen nog steeds, meer dan genoeg liefde kan geven en dat er genoeg momenten zijn dat we lekker samen kunnen knuffelen.

Zo.. wat een openbaring ..
En nu jij? Wat voor moeder ben jij? Durf jij ook zo openhartig te zijn?
Ik ben heel erg benieuwd naar jullie reacties!

liefs-christa

 

Volg:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge