Vrouw met een verhaal : Tessy* vertelt.

Vrouw met een verhaal : Tessy* vertelt.

Wanneer je als vrouw gesetteld bent, een huisje hebt en volledig in een fijne modus zit, kan een kinderwens ontstaan. Misschien heb je zelfs wel een wens voor een groot gezin! Maar wat nou als dat er nooit van komt, omdat je man niet meer wil? Tessy* vertelt haar verhaal.

Tessy* is een alias. De schrijfster van dit verhaal hoopt dat er lezers zijn die zich in haar verhaal herkennen.
Wees lief en heb respect voor ieders eigen gevoelens. Bedankt.

Vanaf jongs af aan weet ik het al: ik wil een gezin met minimaal drie kinderen. Vier mag ook. Hoe meer, hoe beter! Maar nu stokt de teller op twee. Ik heb twee prachtige kinderen met mijn man. Ik zou ze voor geen goud willen missen. En toch ben ik intens verdrietig, om de kinderen die er nooit zullen zijn. De kinderen die nooit geboren zullen worden. Want mijn man, die wil niet nog meer kinderen.

Jarenlang hebben we het erover gehad. Wel of niet nog eentje? Ik wilde wel. Hij niet. In ieder geval niet in het kleine huisje waar we woonden. Maar bij een grotere woning? Dan was het weer bespreekbaar voor hem.

Dus toen we een paar jaar geleden verhuisden naar een grotere woning, probeerde ik het gesprek opnieuw te starten. En toen ik het moeilijk vond om alles onder woorden te brengen schreef ik hem een mail, waarover ik weken deed. Zodat hij wist hoe ik me voelde toen ik dat niet kon zeggen. Zo vergat ik tenminste niks. Met woorden op papier was ik altijd al beter.

Hij vertelde me dat hij het me zo gunde. Maar dat het voor hem niet hoefde. Dat hij de babytijd van onze jongens verschrikkelijk vond en de papadagen vreselijk. Van mij hoefde hij geen papadagen op te nemen. Daar kwamen we wel uit. Bovendien had ik de baby- en peutertijd van de kinderen toch min of meer zelf gedaan.

Hij twijfelde. Zei dat het dan mijn kind zou zijn, en niet dat van ons. Bijna accepteerde ik dat. Zo sterk was mijn verlangen naar mijn derde kindje. Alleen zou dat niet eerlijk zijn geweest. Niet tegenover mijn man, maar ook niet tegenover het kind.

Langzaam begin ik het idee van een derde kind los te laten. En dat doet pijn. Ik heb verdriet. Ik ben in de rouw. Vanwege het kind dat ik zoveel liefde kon geven, maar dat het nooit zal ontvangen. Het kind dat nooit geboren zal gaan worden.

Bij elke baby die ik zie, smelt ik. Mijn vingers jeuken om hem even aan te raken of op te pakken. Om even die babygeur op te snuiven. Bij elke zwangerschapsaankondiging ben ik jaloers, ook al ben ik enorm blij voor mijn vriendinnen. Maar wanneer je iets zo bijna wanhopig graag wilt en je weet dat het er gewoon niet van gaat komen, is het als een wond die je open blijft krabben. Elke keer wanneer je ermee geconfronteerd wordt.

Het allermoeilijkst vind ik dat ik er met niemand over kan praten. Want wanneer je het er over hebt met iemand, krijg je al gauw de commentaren: “Je moet blij zijn met wat je hebt.” Of: “Hou je dan niet van je kinderen?” Of: “Sommige mensen kunnen niet eens kinderen krijgen, wees blij dat je er al twee hebt mogen krijgen.” Of: “Het is puur biologisch. Geef het even, dan houdt het vanzelf op.” Natuurlijk ben ik blij met mijn twee kinderen. Natuurlijk houd ik van ze. Onnoemelijk veel zelfs. Maar ik heb nog veel meer liefde te geven. Wat ik moet doen, is het loslaten van een toekomstbeeld dat ik mijn halve leven voor ogen heb gehad, niet van een biologisch iets. Niet helemaal, in ieder geval.

En het argument dat sommige mensen geen kinderen kunnen krijgen? Nou, sorry. Dat is voor mij hetzelfde als: “Je moet je bord leeg eten want kinderen in Afrika hebben niks.” Het slaat dus als een tang op een varken. Enorm naar dat sommige mensen geen kinderen kunnen krijgen. Maar dat wil niet zeggen dat ik dan maar iets anders moet gaan voelen om met hun gevoelens rekening te houden. Dus praten met anderen? Daar ben ik mee opgehouden. Het levert me alleen maar verdriet en frustraties op.

Ondanks dat ik mijn man beloofde dat dit niet tussen ons in zou komen te staan, doet het dat wel. Omdat ik er nog steeds over wil praten. Niet om hem te overtuigen, want dat heeft geen zin. Als je er niet voor de volle 100% achter staat, moet je niet aan kinderen beginnen. Ik wil het verwerken. Het voelt echt als rouwen.

Maar voor hem is de kous af. De kogel is door de kerk. De beslissing is genomen. Dan hoef je er dus niet meer over te praten en hij doet dat dus ook niet. En dat, precies dat, vind ik heel erg. Ik heb wel die behoefte, maar durf niet meer. Ik zie aan zijn gezicht dat hij zich ergert als ik het er over wil hebben. En ik ben steeds bang om als een zeikerd over te komen. Bang om onze relatie écht op het spel te zetten als ik er over doorga.

Hoe het verder gaat? Ik weet het niet. Ik richt me de komende tijd voornamelijk op mezelf en op mijn kinderen. En als iemand tips heeft of een soortgelijke ervaring achter de rug heeft, hoor ik dat graag. Hopelijk is gedeelde smart echt halve smart…

Dapper dat je dit verhaal wilde delen Tessy*. Kan me hier niets bij voorstellen, behalve dan dat de wens heel groot kan zijn. Hopelijk zijn er meer vrouwen die dit gevoel (h)erkennen.
Is dat zo? Mail dan naar info@christaschrijft.nl.

Ook je verhaal kwijt? Mail mij dan : info@christaschrijft.nl

Volg:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *