Ik heb er de rust niet voor

Ik heb er de rust niet voor

Op tijd op het schoolplein staan. Dingen regelen voor bepaalde gelegenheden. Ik heb er gewoon even de rust niet voor.

Een ochtend ‘op tijd’ mijn bed uit om eens goed mijn haar en make-up te doen.
Lekker rustig op de bank een boekje lezen terwijl iemand anders de zorg neemt voor de twee koters.

Het klinkt me allemaal als muziek in de oren en ik zou dan ook niets liever willen. Helaas heb ik er gewoon echt de rust niet voor.

Body, mind & soul

Je zou kunnen zeggen dat mijn huishouden een projectie is van wat er in mijn hoofd speelt. Ik zal niet direct zeggen dat ik een huishouden van Jan Steen heb, maar georganiseerd is het momenteel ook niet meer.
Trek eens een kast of la open en je snapt precies wat ik bedoel.

Op het eerste gezicht zal er niets aan de hand zijn als je binnen stapt, maar schijn bedriegt.
Achter al die gesloten (kast)deuren en lades schuilt een grote chaos en die speelt ook in mijn hoofd.
Niet alleen kan ik me druk maken om de dingen die nog komen gaan, maar ook de chaos in de kasten kunnen mijn geestelijke gesteldheid in de war brengen.
Psychotisch word ik er niet van, maar op sommige moment zit ik daar niet ver vanaf.

Mijn hoofd is op alle fronten verder dan mijn hart en lichaam. In mijn hoofd weet ik precies wat er moet gebeuren, wat er nog schort aan het een en ander en waar ik nog niet aan toe gekomen ben.
Lichamelijk en diep in mijn hart ben ik daar nog lang niet.

Druk

Niet alleen heb ik het, voor mijn gevoel, druk. Ik voel ook een druk. Een druk om te presteren, te laten zien wat er in mij schuilt en wat ik allemaal voor elkaar kan krijgen.
Een drang naar ultiem geluk, perfectionisme, boeiende verhalen en een vlekkeloos huishouden.
Niets van dat alles wil op dit moment lukken.

Komende maanden bevinden wij ons in wat je kan noemen : “sociaal welgestelde weekenden“.  Elk weekend is er wel iets waar ik aan mijn sociale verplichtingen moet voldoen. Daarnaast moet er dan ook nog het een en ander geregeld worden, waar ik dan in mijn hoofd al weer weken mee bezig ben. Niets zo frustrerend als dat.
‘Schrijf het op’ is dan een veel gehoorde kreet, maar helaas maakt dat mijn hoofd niet leeg.
Opnieuw bekruipt mij het gevoel van alles ‘moeten’, het gevoel van falen wanneer het allemaal even niet lukt en wederom onrust wanneer er dan iets niet lukt.
Een vicieuze cirkel, waarvan ik dacht dat ik er al redelijk uit was, maar waar ik schijnbaar nog volop in zit.
Gedachtes die ik niet wil/kan delen en waar ik dus weer volop mee rond blijf lopen.
Een vicieuze cirkel, die ik voor nu weer niet kan doorbreken.

Geluk

Geluk komt je niet aanwaaien. Ook al doen velen het voorkomen alsof dat wel zo is.
Laten we eerlijk zijn :  niet alles gaat vanzelf.
Zo ook dit niet. Ik word weer bij de dag bepaald.
Waar ik voor mijn vakantie dacht dat ik er allang was, merk ik nu dat ik nog niet eens op 60% zit.
De weg naar geluk, zelfvertrouwen en happiness is een lange. Toch ben ik van plan er te komen, al duurt het nog zo lang.
De een zal daar meer begrip voor hebben dan een ander. De een zal langer op mij wachten dan een ander, maar hoe dan ook  : ik kom er wel.

Soms moet je dingen los laten om stapjes vooruit te kunnen gaan.
Welke dingen heb jij los moeten laten?

 

Volg:

12 Reacties

  1. 10 oktober 2017 / 05:01

    Dat lekker rustig op de bank klinkt mij ook als muziek in de oren! Komt vast ooit wel een tijd…

  2. 10 oktober 2017 / 06:16

    Jeetje wat vervelend! Is er geen optie om eens pr maand een schoonmaakster in te huren? Dat zij/hij de grotere schoonmaakklussen uit handen neemt. Scheelt misschien toch een klein beetje rust in je hoofd.

    • 10 oktober 2017 / 17:55

      Op dit moment nog even niet. Het idee van iemand anders in mijn huis… vind ik nog even niks. Maar wie weet in de toekomst!

  3. 10 oktober 2017 / 06:49

    Wat goed beschreven! Ik herken het zo! Ik heb moeten leren loslaten. Met een lijf en geest die soms behoorlijk van slag raken heb ik noodgedwongen een ‘laat maar waaien’ houding gekregen. Dan maar geen nette kasten. Dan kan een keukenlade maar niet volledig dicht. Als zoonlief maar fris en geestelijk in orde rond blijft lopen dan mag de rest wat minder
    Soms val ik terug in dat opgejaagde, ren-je-rot scenario, maar dat houdt mijn lichaam niet vol en dan rol ik vanzelf om. ‘Het loopt zoals het loopt’ is nogal mijn credo en tot nu toe loopt het inderdaad. Soms loopt het anders dan ik dacht, maar…dan loopt het ook
    Rustig aan. Stap voor stap. Je komt er wel. Sterkte! X

  4. 11 oktober 2017 / 05:51

    Ik herken het zooo. Jaren zat ik in deze psychische onrust, en jaren vocht ik ertegen. Onlangs heb ik iets groots moeten loslaten. Binnenkort meer daarover op mijn blog. Ik moest het loslaten omdat ik het weer voelde aankomen. Ik begrijp je dus, en weet het; het is zo naar.

    • 11 oktober 2017 / 06:11

      Ik ben heel ‘benieuwd’ wat het is. Zo ontzettend vermoeiend én frustrerend die onrust!

  5. 11 oktober 2017 / 07:24

    Lieve Christa, besef je vooral dat dat “moeten”, die druk die je voelt, iets is dat je jezelf op legt. Het is gemakkelijk praten vanaf een andere kant, want ik ervaar het zelf ook. Sociale verplichtingen, huishouden bijhouden, wat-moet-ik-doen-met-mijn-leven… doodvermoeiend. Je kan een keer ‘nee’ zeggen. Of misschien iemand vinden die wat van je overneemt. Oppas voor de zwemlessen/judolessen/whateverlessen inschakelen bijvoorbeeld. Moet je alweer wat minder. Let it gooooo 🙂

    Maar besef je vooral dat echte vrienden het niet erg vinden als je een keer iets afzegt omdat alles even boven je hoofd groeit.

    • 11 oktober 2017 / 09:32

      Lieve Linda,
      Het is inderdaad heel makkelijk zeggen vanaf de andere kant. Want geloof me, ik weer best hoe het werkt en ik weet heel goed dat ik die druk mijzelf opleg. Helaas is het nog geen knopje die ik uit kan zetten, hoe hard ik dat ook probeer.
      Iemand die het overneemt zou heel fijn zijn, maar zoals je zelf ook ervaart, is iedereen druk met zichzelf en/of sociale verplichtingen.
      Om over een financieel plaatje voor een oppas nog maar te zwijgen!
      Goed dit begint op een verdedigingsserenade te lijken, zo bedoel ik het niet want ik weet dat je het hartstikke goed bedoeld!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge