En daar was dan de beslissing

En daar was dan de beslissing

Vol spanning hebben we gewacht. Gewacht op een antwoord om ons uit ons geestelijke lijden te verlossen. Toen hij er eindelijk was, moesten we wederom geestelijk lijden. 

Lees ook : Een beslissing die alles kan veranderen

Zoals jullie weten hebben wij een hele belangrijke stap gezet.
Rik kreeg een vacature te zien, een nieuwe functie op een buitenlandse locatie.

Wat waren we ontzettend enthousiast! We spraken over de voor- en nadelen, maar eigenlijk hadden wij, ik, de keus al gemaakt. We gingen een nieuw avontuur aan.
Althans, we gingen een poging doen.

Rik solliciteerde, maakte een brief, een CV en stuurde deze op.
Het wachten kon beginnen.

Onzekerheid

Na het solliciteren kon het wachten beginnen.
Wat wisten we nou eigenlijk? We waren in een zwart gat gesprongen, zonder enig zicht op licht.
Er werd wat afgebeld, afspraken gemaakt en aan het einde van de eerste week wisten we in ieder geval dat, mocht Rik het worden, we niet al per december daar zouden zitten.
Dit had te maken met allerlei dingen die er te regelen waren.
Voor ons maakte dit niets uit. We zouden letterlijk wachten. Het over ons heen laten komen en wel zien waar het schip zou stranden.

Mensen die er naar vroegen konden we niet veel meer vertellen dan we wisten.
We wisten de locatie, de basis, maar we wisten niet het hoe en wat.
Soms frustreerde dit, maar we wisten dat dit allemaal duidelijk zou worden zodra het voorlichtingsgesprek geweest was.

Bericht

Een week nadat Rik gesolliciteerd had, ontving Rik een mailtje.
Hij werd uitgenodigd voor het selectiegesprek. Tijd & locatie zouden nader bepaald worden, maar de datum was bekend.

We hadden een moment om naar uit te kijken.
Nog een week wachten en dan zouden we weten waar we aan toe waren.

Vooruitzicht

De week ging maar traag voorbij. Het weekend volgde en al snel zaten we volledig in een afwachtende modus.
Het kon twee kanten op gaan.

  1. Dinsdag zou Rik het gesprek hebben, hij zou niets horen voor woensdag of hij werd gebeld dat hij het is geworden en we gaan woensdag samen naar de basis voor het voorlichtingsgesprek.
  2. Dinsdag is het gesprek, hij wordt ‘s avonds gebeld dat hij het niet is geworden en woensdag is een dag als altijd.

Uiteraard hoopten wij beiden dat het het eerste zou worden. Beiden waren we eigenlijk ook wel heel benieuwd hoe het allemaal zou gaan.
De dag kwam steeds dichterbij en hoe dichterbij deze kwam, des te meer zenuwen ik kreeg.

Uitsluitsel

Eindelijk was het dan dinsdag. De dag waarop Rik zijn gesprek zou hebben en waarvan we hoopten op een goede afloop.

Rik belde na zijn gesprek. Het was goed verlopen, alle vragen had hij kunnen beantwoorden en hij vond dat het erg goed ging voor zijn eerste sollicitatiegesprek ooit. Hij was tevreden, dus ik ook.

Wat de uitslag ook zal zijn, als dit maar een goed gevoel geeft.

Ondertussen hadden we ook het financiële overzicht gehad en waren we daar erg blij mee. Er minder op worden zouden we sowieso niet! De rest van de dag verstreek in een trage modus.

Om 17:00 reed ik van mijn werk naar huis. Enorme koppijn, want ik was de hele dag al mega gespannen.
17:45.. mijn telefoon gaat, het is Rik.

‘Chris, ik ben al gebeld. Ik ben het niet geworden.’

Uitwerking

Rik vertelt waarom hij het niet geworden is. Gelukkig was het gesprek verder prima gelopen, maar er was iemand met meer ervaring en iets betere competenties.
Ik hoor hem rustig aan, laat hem zijn verhaal doen en we zeggen dat we het er verder over hebben als ik thuis ben.

Wanneer ik het telefoongesprek beëindig, denk ik aan wat er net gezegd is.
Ik had me hier op voorbereid en gek genoeg had ik er vrede mee.
Voor mijzelf benoemde ik positieve punten aan het ‘hier’ blijven. Hierdoor voelde ik me niet zo ellendig.
Ik baalde wel, maar was niet in totale staat van rouw.

Eenmaal thuis knuffelde wij elkaar, werden vrienden & familie op de hoogte gesteld en hadden wij het er verder over. Hoe graag ik het ook had gewild, dit was nou eenmaal de uitslag en ik kon nog steeds wel de goede punten er van zien.

Little did I know…

Samen hadden we er vrede mee. Er zou vast een andere keer komen.

We gingen op tijd naar bed, ik als chronisch vermoeide sliep al snel door de enorme koppijn.
De volgende morgen .. kwam de klap.

Damn, wat baalde ik zeg! Verdorie. Toch nog elke dag in die dagelijkse sleur. Toch nog elke dag dezelfde dingen zien en doen. Geen vooruitzicht op dagelijkse qualitytime met ons gezin, All-You-Need-Is-Love- achtige taferelen. Geen American Dream of Desperate Housewives. Maar bovenal : Geen Amerika.

Het kwartje viel eindelijk. En hij viel keihard, precies verkeerd.
Totale staat van rouw overviel me. Heel even.

Even slikken en weer doorgaan.

If it doesn’t open, it’s not your door. 

Christa

Christa is de oprichtster van Christa Schrijft, haar derde kindje.
Ze is getrouwd en moeder van 2 : een jongen (2012) en een meisje (2015).
In het dagelijks leven werkt ze en probeert de strijd met haar kilo’s en zichzelf aan te gaan.
Enthousiast, pessimist, afvalheld en pleaser.

More Posts - Website

Volg:

10 Reacties

  1. 10 november 2017 / 05:55

    Oh wat vervelend meid! Stiekem hoop je inderdaad toch ergens heel hard dat het doorgaat als je aan zo’n project begint.. Maar NL kan soms ook best leuk zijn hoor En ja, die dagelijkse sleur.. snap wat je bedoelt die is niet heel fijn nee! Xx

  2. 10 november 2017 / 06:22

    Jammer meid, maar goed dat je het kan relativeren. Deze mooie kans komt vast & zeker nog eens voorbij X

  3. 10 november 2017 / 06:26

    Ah wat jammer, maar zoals je al zegt; als de deur niet open gaat is het niet jouw deur. Er komen vast nog nieuwe kansen ♡

  4. 10 november 2017 / 06:50

    Ahhhhh – wat jammer.

    Maar die laatste zin is wel zo waar…
    Trek je daaraan op. Andere avonturen komen vast en zeker op je pad!

  5. 10 november 2017 / 08:04

    Ah balen zeg, je had er zo’n zin in! Maar er komt dan vast wel een nieuwe en andere kans.

  6. 10 november 2017 / 08:26

    Aah jammer!!! Snap dat het even een teleurstelling is.

  7. 10 november 2017 / 09:57

    Ja balen joh! Ik had nog zo voor jullie geduimd. En die laatste zin is zowaar. Hopelijk komt er snel een andere mooie kans voor jullie

  8. 10 november 2017 / 15:12

    Zo balen, maar wat ging je er goed mee om dinsdag. En tuurlijk is er de rouw. Dat mag ook, want stiekem verheug je je er toch op.
    Wie weet komt er nog een andere uitdaging die kant op en dan wordt hij het wel gewoon. Dikke kus

  9. 11 november 2017 / 17:16

    Het moest gewoon niet zo zijn meis. Echt, ik geloof dat!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge