DE verkeerde conclusie

DE verkeerde conclusie

Het overkomt mij regelmatig.
Iedere moeder (Vader ook? Bas trekt zich er in ieder geval nooit wat van aan) heeft hier denk ik wel eens last van.
Namelijk dat men: DE verkeerde conclusie trekt.
Zo een conclusie dat je er van binnen eigenlijk een beetje nijdig van wordt.

DE verkeerde conclusie in de supermarkt…
Mensen in de supermarkt schijnen het over het algemeen erg zielig te vinden als kindjes zo hard krijsen dat IEDEREEN in de supermarkt ze kan horen.
Zo was het geval met Remy toen hij 2 of net 3 was. Hij mocht de producten scannen met de zelf-scan als hij in het karretje zat. Meneertje wilde niet in het karretje zitten en dus mocht hij niet scannen.
Hij zette het toch op een DRAMA toneelstuk…
En nee niet HIJ, maar IK werd daarop aangekeken. Sterker nog, wildvreemde mensen spraken Remy aan in plaats van mij. Liever gezegd: Ze bemoeide zich met ons i.p.v. dat ze dat ze niets met ons en mijn opvoeding en consequenties voor MIJN kind te maken hebben en gewoon hadden moeten DOORLOPEN!

Remy schopte zo een stennis, dat ik hem gedwongen in het karretje zette, hem volkomen negeerde en mijn boodschappen rustig in de tassen deed.
Bij de broodafdeling: Ach, ben je zo verdrietig? Wil je een korstje brood? Vroeg de vrouw terwijl ze zonder mijn goedkeuring een stukje brood in zijn handen propte.
Hij was even stil, maar toen het op was vroeg hij weer naar de scanner. Ik zei dat hij hem niet meer mocht, kans verspild, volgende keer beter. Remy ging weer verder waar hij voor het korstje brood was gebleven.
De volgende, een oudere meneer: ”Ach, moet je o huilen? Wat heeft hij? Is hij moe?”
Ik: ”NEE, hij luistert niet en heeft op zijn donder gehad” en liep meteen door, terwijl ik eigenlijk nog iets uit dat schap moest pakken, maar ik had echt geen zin in die bemoeial.
Vlak voor ik weg liep zei hij nog tegen Remy: ”oh heb je dan niet geluisterd?”, met een lief stemmetje.

Remy trok zich weinig aan van alle aandacht en krijste nog een poos lang door. Intussen kwam ik een bekende tegen, zette het karretje even een meter verder zodat ik mijn gesprekspartner kon verstaan.
Mensen keken echt verdwaast waar zijn moeder was.
Vroeg er zelfs een: ”bent u zijn moeder?” Ik was de vrolijkste al niet meer en zei: ”Ja dat ben ik”. Zij: ”moet je hem niet even troosten?”
SERIEUS? Dit is de zoveelste al die de verkeerde conclusie trekt.
Hij is niet zielig… Hij DOET zielig en dat is echt iets HEEEEL anders.

FACEBOOK!
Afgelopen week plaatste ik een foto van onze jongste op Facebook.
Op de foto lag hij in de ”houdgreep” en poetste ik zijn tanden.
(ik zat rechtop in bed, hij met zijn hoofdje tussen mijn bovenbenen en zijn armpjes onder mijn bovenbenen. Met mijn onderbenen moest ik hem een beetje tegen houden bij zijn heupen)
De bedoeling achter de foto was, dat wij moeders ons soms letterlijk in bepaalde bochten moeten wringen om iets voor elkaar te krijgen bij onze kinderen. Daar moet je soms best creatieve ideeën voor hebben.
De foto heb ik al snel weer gewist, omdat ik een reactie kreeg: ”ik vind dit wel een beetje een zorgelijke foto”.
Ik keek er nog eens kritisch naar en dacht… sjah voor mensen zonder kinderen ziet dit er misschien wel een beetje vreemd uit. Geen zin in nog meer onbegrip, dus ik haal hem maar weg. Ik hou gewoon niet zo van gezeur om niks.

Maar of dit zorgelijk is? De manier waarop ik zijn tanden poets? Iedereen mag zijn mening hebben.
Mijn mening is dat het pas zorgelijk is als ik hem zijn zin geef en zijn tanden NIET poets of hem niet kan tegenhouden en de tandenborstel door een onverwachte beweging achter in zijn keel beland. Ik ben eigenlijk juist trots, dat ondanks het zo moeilijk te doen is, ik niet opgeef maar manieren zoek die WEL werken. In het belang van mijn kinderen uiteraard.

Tandenpoetsen is hier bij beide een strijd. Bij de oudste was het nog erger, al is die inmiddels een beetje bijtrokken en laat het vaker toe, dan niet toe.
Ik heb nu dus een hele simpele manier gevonden waardoor hij echt geen kant op kan en ik hem ook geen pijn hoef te doen, door hem stevig vast te houden. Het ziet er zielig uit, maar het is volkomen pijnloos en veilig. Wel erg vrijheidsbeperkend, maar ach… voor dat ene minuutje voor die paar tandjes…

Nog een ding: Remy fiets al vanaf dat hij 3,5 jaar is mee in het verkeer, zonder zijwielen, want die heeft hij nooit gehad.
Ik ken mijn kind, ik weet wat hij kan en ik weet dat hij slecht luistert, behalve in het verkeer. Vaak krijg ik positieve reacties, dat het zo knap van hem is en dat ik hier zo geduldig mee ben.
Het nare is alleen dat sommige DE conclusie trekken dat ik onverantwoord bezig ben.
”Kijk je wel uit?” (nee ik kijk niet uit, nou goed!) ”straks komt hij onder een auto” (Hoe weet jij dat zo zeker?)

Kortom , zou ik iedereen willen adviseren niet zomaar een conclusie te trekken uit wat je ziet, als je niet MEER weet dan je ziet.
Wees voorzichtig met wat je tegen een moeder zegt. Als het om haar kinderen gaat, is ze namelijk net zo fel als TIJGER die haar WELPJE beschermt.
Aan alle moeders zou ik willen meegeven, dat er vanuit onze kant ook wat begrip mag zijn naar mensen die geen kinderen hebben. Zij bekijken alles heel anders.
Denk maar eens aan de tijd dat je zelf geen kinderen had. Hoe dacht jij over een gillend kind in de supermarkt of over de zoveelste foto van hetzelfde kind met een softijsje op je Facebook tijdlijn.
Maar alsjeblieft, als het jouw kind niet is, wees voorzichtig met wat je zegt. Liever nog, zeg niets, staar niet, trek geen afkeurend gezicht.

Bestond er maar een leuke korte slogan voor, die bij een product hoort en een jaar lang op iedere zender bij de reclame voorbij komt. Zou dat helpen? Wat denken jullie?

 

Christa

Christa is de oprichtster van Christa Schrijft, haar derde kindje.
Ze is getrouwd en moeder van 2 : een jongen (2012) en een meisje (2015).
In het dagelijks leven werkt ze en probeert de strijd met haar kilo’s en zichzelf aan te gaan.
Enthousiast, pessimist, afvalheld en pleaser.

More Posts - Website

Volg:

1 Reactie

  1. 13 februari 2017 / 11:19

    Super herkenbaar
    Mensen hebben altijd opmerkingen of weten het beter maar soms moet je als moeder gewoon wel eens wat doen wat er misschien voor de buitenwereld wat gek uit ziet.
    Mijn kind negeren omdat die drama maakt in de supermarkt? Heb ik ook wel eens gehad hoor 🙂
    Ach ja zolang jij maar weet dat je het goed doet!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge