Ik had het opgegeven | hoe is het nu?

Ik had het opgegeven | hoe is het nu?

Het is al weer even geleden dat ik schreef dat ik het had opgegeven. Ik had geen zin meer in vechten, ik wilde eruit!
Hoe is het nu?

Toen

Nog niet zo heel lang geleden schreef ik over mijn ‘struggles’.
Ik kreeg daar onwijs veel lieve reacties op, waarvoor dank!

Ik heb jullie verteld dat bij mij een diagnose is vastgesteld van depressiviteit.
Na deze constatering heb ik daar wel even last van gehad. Ik? Depressief?
Ik kon er niet aan wennen en mij er aan overgeven ging al helemaal niet.
Ik merkte dat, hoe harder ik er tegen vocht, ik des te harder op mijn plek werd gezet.
De eerste weken heb ik met name alleen maar gehuild. Ik wilde in mijn schulp kruipen, in mijn bed blijven en niks meer hoeven doen.

De kinderen, dat is wat mij ‘op de been‘ hield. Door hen moest ik er elke morgen wel uit komen, door hen moest ik me wel elke morgen aankleden en opstaan.
Het feit dat ik werk heb liet mij ook mijn bed uit komen.

Ik heb verantwoordelijkheden waar ik gewoon niet onderuit kom!

Desalniettemin wil dat niet zeggen dat dat het makkelijker maakt.
Ik schreef al eerder een blog op Voor Mama’s Door Mama’s waarin ik aangaf welke vaak gehoorde vragen ik met regelmaat kreeg.

Ik heb ze overleefd, kan ik wel zeggen, gerelativeerd samen met mijn psycholoog en daardoor kon ik ze makkelijker ‘handelen’.
Niet dat het ook daadwerkelijk makkelijker werd, maar ik merkte wel dat ik er minder last van had!

Later

Hoe meer de tijd verstreek, des te meer ik me realiseerde wat er met me aan de hand is en wat ik er aan moet doen.
Confrontatie is moeilijk, maar tijd heelt alle wonden zeggen ze..

De weken tussen de psycholoog afspraken waren zwaar. Ik leefde daar echt naar toe.
De dagen die goed waren streepte ik af, maar het leek wel of de slechtere dagen dan 3x zo hard binnen kwamen.
Volgens de psycholoog hoorde dit bij het bewustwordingsproces, door haar beredenerend vond ik dit best logisch.

Overgeven aan slechte dagen

Dat was het advies en dat probeerde ik maar al te graag ter harte te nemen.
Hoe moeilijk ook, ik wist dat ik me moest overgeven aan hoe ik me voelde , want alleen op die manier zou ik mezelf meer kunnen laten zien en er naar toe werken waar ik wilde zijn.
Neemt niet weg dat dit dus écht keihard werken is!
Ik was weer veel moe, ik sliep weer slecht, piekerde weer en even voelde ik mij zo weer terug in het oude patroon zakken.

Een aantal gebeurtenissen achter elkaar, die niet zo leuk waren, maakte mijn gemoedstoestand alleen maar erger.
Ik verdronk in zelfmedelijden, struggles, gemis van Rik en het gezeur van de kinderen.
Even wist ik niet meer hoe ik hier uit moest komen.

Nu

En dan is het nu .. het is 4 maanden later en ik kan wel zeggen dat de afgelopen 4 maanden voorbij gevlogen zijn.
Als ik terug kijk werd ik geleefd op sommige momenten en vraag ik me soms af waarom ik niet sneller ga, dan ik ga..
Helaas moet ik mijzelf de tijd geven en het maar ‘op me af laten komen’.
Hoe erg ik het ook vind, ik ga niet sneller dan  ik ga.

Toen ik dacht dat ik echt weer goed ging, ging ik ineens weer keihard onderuit.
Ik had weer waardeloze dagen, vervloekte de kinderen, vervloekte mijzelf, jankte om alles.
Nadat ik met een vriendin er even uit was geweest en flink mijn hart had gelucht ging dit al stukken beter en de dagen daarna wist ik dat ik weer de goede kant op ging.

En dan breekt de vakantie periode aan. Ryan is moe in alles en ik snap hem helemaal.
Samen met hem ben ik aan het aftellen naar onze vakantie samen.
Meer dan ooit ben ik toe aan vakantie, maar ik probeer het per dag te doen en te bekijken.
Dingen waar ik me nu al druk om kan maken, probeer ik te parkeren.
Het is moeilijk, maar anders hou ik het helemaal niet meer vol.
Toch schreef ik laatst, in een paniekmoment ’s nachts, de volgende woorden op :

Weet jij hoe het is om 

  • wakker te worden alsof je net door 500 vrachtwagens overreden bent?
  • op datzelfde moment je te realiseren dat je dusdanig veel gedroomd hebt dat je nog steeds moe bent?
  • ’s morgens wakker te worden maar de kracht niet te hebben om eruit te willen. En dat niet een keer maar elke morgen weer?
  • Overal tegenop te zien, beren al ver van tevoren op de weg te zien staan en bergen moeten beklimmen nog hoger dan de Himalaya ?
  • Geen puf te hebben, niet even maar eigenlijk continu?
  • Te moeten overleven, omdat dat is wat er van je verwacht wordt?
  • Continu geconfronteerd te worden met je gemoedstoestand?
  • Dagen achter elkaar alleen te huilen, zonder ook maar een reden te vinden?
  • De volgende dag dit gevoel ineens kwijt te zijn en je realiseert dat dit gevoel binnen no time weer terug kan zijn?
  • Met een negatief en grijs weggevaagd beeld naar je eigen leven te kijken?
  • Je constant minder te voelen?
  • Je constant te moeten bewijzen?
  • Iets te hebben wat je niet ziet?Life is full of surprises and mine isn’t one of them…
    Dat gevoel, het is als een virus.. het sluipt in je, zonder dat je het door hebt.

Zo kan het me aangrijpen, zo ineens. ’s Nachts of overdag, dat maakt niks uit.
Het grijpt me aan en verstikt me dan ineens.

Nu, terwijl ik dit typ heb ik een hele goede week achter de rug.
Ik heb mijn eigen gevoel gevolgd en kijk ik hoopvol vooruit!

 

Deze kon ik niet NIET reposten 💪🏻 #depressie #workingonit #dutchmommyblogger #mamaleven #mamaleven

Een bericht gedeeld door Christa 🌿 (@christaschrijft.nl) op

Voor nu krijgen jullie nog 2 blogs te lezen! Mijn maandoverzicht en een ‘Wie is de shop’.
Daarna is het even stil op de blog : geen artikelen.
Ik gun mezelf vakantie van het bloggen, wellicht is dit een goede manier om ijzersterk weer te beginnen na de vakantie!

 

Christa

Christa is de oprichtster van Christa Schrijft, haar derde kindje. Ze is getrouwd en moeder van 2 : een jongen (2012) en een meisje (2015). In het dagelijks leven werkt ze en probeert de strijd met haar kilo's en zichzelf aan te gaan. Enthousiast, pessimist, afvalheld en pleaser.

More Posts - Website

Volg:

25 Reacties

  1. 28 juli 2017 / 04:43

    Heftig meis, knap dat je hier zo open over bent! Ik wens je een hele fijne vakantie!

  2. 28 juli 2017 / 05:04

    Je mag trots zijn op jezelf! Geniet lekker van je vakantie!! X

  3. 28 juli 2017 / 05:32

    Goed idee van die vakantie! Rust uit, doe wat je wilt doen, probeer desondanks toch te genieten van je kids, en schreeuw in een kussen als het nodig is, want echt… de helpt soms! Dikke knuffel
    Sandra onlangs geplaatst…7x overal is het hetzelfde!My Profile

  4. 28 juli 2017 / 05:42

    Ik kan me niet voorstellen hoe je je voelt. Ik weet alleen dat dit verschrikkelijk voor je moet zijn.. Ik wens je heel veel sterkte en inderdaad lekker even die blogbreak nemen. Misschien doet het je goed. Knuffel!
    Sylvia onlangs geplaatst…What’s in my bag – editie strandtasMy Profile

  5. 28 juli 2017 / 07:11

    Geniet van je vakantie.
    Heel moedig dit hoor… zo open oprecht.

  6. 28 juli 2017 / 07:35

    Geniet tijdens je vakantie en dan kun je de batterij weer eventjes opladen. Ik vind het knap dat je er zo open over bent en dit met ons deelt.

  7. 28 juli 2017 / 07:59

    Weet je hoe herkenbaar dit klinkt?. De vrachtwagens die je hebben overreden, het piekeren, alles wat je zowat schrijft. Het is kenmerkend voor een depressie, en depressie is erg. Ik wens je veel kracht om door te zetten. En een vakantie waar je U tegen zegt. Geniet ervan!!
    Cynthia onlangs geplaatst…Joepie! Mijn site is sneller gemaakt! My Profile

    • 28 juli 2017 / 08:04

      Ergens niet leuk dat je het herkent, maar wel heel fijn dat het herkenbaar is!
      Dank je wel! Ga er oprecht van genieten!

  8. 13 augustus 2017 / 21:43

    Knap dat je zo openhartig bent, en eerlijk. Ik ben nooit depressief geweest (wel in de put gezeten) maar ik kan me voorstellen dat het soms zo eindeloos lijkt. Neem inderdaad de tijd. Don’t rush it. En geniet van je vakantie.
    roelina onlangs geplaatst…Kindermode met print: twee keer een zomerse OOTDMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge