Brief aan mijn man

Brief aan mijn man

Een brief aan mijn man. Ik bedacht het me al lang geleden, maar kon het niet goed onder woorden brengen. Nu doe ik dan toch een poging…

Lieve Rik, liefste vriend, lieve man, lief maatje, beste vriend en eigenwijze zak.

Wat moet ik zonder jou?
Heel hard werken om in dit huis te kunnen blijven wonen, het huis waar wij samen voor gekozen hebben.
Ten alle tijden de kinderen alleen naar bed brengen, die twee bengels die wij samen groot brengen.
Altijd zelf de hond uit laten, dat mormel waar ik het meest verliefd op werd en die nu het meest gek is op jou.
Alle gezamelijke series zelf afkijken, want al die series die wij samen kijken.. daar kunnen we ons tot 2020 mee vermaken ; kun je nagaan hoe lang ik er dan zelf zoet mee ben!

Waarom nou jij?

Ment to be of gewoon op de goede plek op de goede tijd.
Wie zal het zeggen, maar wij vonden elkaar, daar in die stampvolle kroeg.
Oogcontact was genoeg, genoeg om jou aandacht te trekken en zelf niks meer te hoeven doen.
Zo jong als jij was, zoveel jonger was ik.

Groen als gras waren we allang niet meer,  maar we wisten wel dat wij elkaar niet snel los zouden laten.

“Ik heb een leuk meisje ontmoet”

Zo liet jij je moeder weten, maar dat meisje zei nog niks over jou.
Nee dit pubermeisje was nog maar net klaar met een kortstondige fling .. heel veel meer kon ik het echt niet noemen.

En toch … toch kwamen wij samen!
Het jaar 2006 begon goed, voor ons allebei, ik werd jouw meisje, jouw verkering en niets stond dat alles in de weg.

Hobbels, bobbels en diepe dalen

Jeminee, wat hebben we allemaal meegemaakt.
Rik, wat hebben we in vredesnaam allemaal gedaan en waarom hebben we dit laten gebeuren?
Het waren testen, liefdestesten.
En weet je, we zijn ze allemaal, ja allemaal doorgefietst… oké soms ook gewoon gekropen.
Het maakte ons diep van binnen helemaal kapot, maar we vochten ervoor, we vochten voor elkaar en steeds weer vonden wij elkaar.

We zijn elkaar volledig uit het oog verloren, namen elkaar voor lief, vergaten elkaar en lieten elkaar vallen.
En steeds weer vonden wij elkaar, we kwamen er steeds weer uit.
We hebben gevochten, geschreeuwd, geruzied, gedreigd, gejankt en gelachen, maar steeds weer kwamen we er uit.
Praten tot diep in de nacht. Uitleggen waarom en hoe.. het moest zo zijn, maar hier zijn we dan … nog steeds.

7 jaar huwelijk & 2 kinderen

Toen ik jou leerde kennen op 30 december 2005 had ik nooit durven denken dat wij samen, 11 jaar later, nog steeds samen zouden zijn.
Getrouwd en ook nog eens papa & mama … niet 1 , maar 2 keer!
Nee, ik had het niet gedacht, sterker nog.. ik had het me toch anders voorgesteld.
Ik stelde me voor dat we aan het eind van iedere werkdag samen zouden eten, samen zouden spelen met de kinderen, de kinderen naar bed zouden brengen en vervolgens samen de dag door zouden nemen.

Ik stelde me voor dat wij avonden van elkaar zouden genieten, maar ook er tussenuit zouden knijpen als we dat wilden.
Oppas voor de momenten samen, maar ook oppas voor wanneer we allebei wat anders gingen doen.

Het is niet zo, we zijn daar niet. We zijn niet samen, niet elke avond. Je hebt me alleen gelaten en dat weet je.
Daar kozen we voor en dat is zoals het nu is.
Nee, ik vind het niet leuk, ik wil dit niet en ik wil dit alles behalve voor de toekomst.
En toch …

Jij bent er voor mij

Ondanks alles, het ontbreken van de gezelschap van elkaar iedere dag, ondanks de moeiten, de zorgen, de eenzaamheid en de depressiviteit.
De tegenslagen, de hobbels en bobbels, de diepe dalen….

Zelfs ondanks dat, ben jij er voor mij … altijd.
Ik heb het een tijdje niet meer gevoeld, maar sinds ik mij meer heb opengesteld naar jou toe voel ik het weer.
Het gevoel van toen, 11 jaar geleden, toen ik mij aan jou overgaf, in het diepe sprong en wel zag waar ik belandde … ik ben daar weer!

De gebreken die ik heb, de gevoelens die ik soms wel, soms niet naar je toelaat, de negatieve spiraal, jij neemt het allemaal met je mee. Je pikt het allemaal en boven alles … ben je er voor mij!

Vanuit mijn diepe dalen haal jij me weer meer naar het topje van de ijsberg.
Vanuit de tegenslagen herinner jij me eraan waar ik allemaal aan moet denken.
Is het negatief, dan slik je elk commentaar dat ik heb.
Wanneer ik mij totaal wanhopig voel, wanneer alles er uit ziet alsof het niet meer goed komt… jij bent er.

Misschien niet fysiek, maar zoveel meer geestelijk.
En al ben ik je soms dan even kwijt, wanneer je er weer niet bent, dan kijk ik naar die twee kleinsten om mij heen.
Want hoeveel jij ook vindt dat ze op mij lijken … ze dragen toch echt wel heel veel van papa bij zich. 

Daarom .. 

Daarom… draai ik met regelmaat onderstaand nummer.. voor jou.
Om mijzelf er weer even aan te herinneren …

Christa

Christa is de oprichtster van Christa Schrijft, haar derde kindje. Ze is getrouwd en moeder van 2 : een jongen (2012) en een meisje (2015). In het dagelijks leven werkt ze en probeert de strijd met haar kilo's en zichzelf aan te gaan. Enthousiast, pessimist, afvalheld en pleaser.

More Posts - Website

Volg:

3 Reacties

  1. 25 mei 2017 / 05:47

    Die liefde, en hoe het ooit begon. Dat moet je voor ogen houden. Laat het je kracht geven. Kijk uit naar de weekenden samen en put hier jouw energie uit. Dikke kus!
    Cynthia onlangs geplaatst…Personaliseer je BlogMy Profile

    • 25 mei 2017 / 05:48

      Dat moet het inderdaad worden! Mijn bron van energie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge