Brief aan Chiara

Een tijdje geleden liet ik jullie al de brief aan Ryan lezen.
In die lijn wil ik nu ook een brief schrijven aan mijn kleine meisje.
Hoe klein ze ook is, ik wil haar toch al wat dingetjes zeggen…

Lieve Chiara,

Kleine eigenwijze meid, wat maak je het mama af en toe toch lastig!
Zo klein als je bent, zo goed weet je al wat je wilt!
Eigenlijk heb je al vanaf het moment dat je in mijn buik zat, mij laten merken dat het anders ging doen dan je grote broer…

Papa en ik wisten, Ryan zou niet voor altijd alleen blijven.
Hoe lang het zou duren voor er een broertje of zusje kwam, wisten we niet, maar hij zou niet alleen blijven.

Sneller dan gedacht wisten we dat jij er aan zou komen.
Wat je zou zijn (jongen of meisje) wisten we nog niet, maar dat je er aan zou komen wisten we. Ook dat was zoiets … jij zat sneller in mama’s buik dan dat we verwacht hadden.
Mama had wel een idee wat je zou worden, ook papa wist het zeker, maar de omgeving was er van overtuigd dat jij een jongetje zou worden ; want dat paste immers beter bij mama.

Toch had mama het goed. Je werd een meisje! Ik kon het niet geloven, ondanks de misselijke buien, de kotsparades na bepaald voedsel, het wel en niet lekker vinden van bepaald eten & drinken.. de artsen waren allemaal eensgezind : er groeide een kleine meid in mijn buik.

Ook in mijn buik liet jij al duidelijk merken wat je wilde.
Je liet pas laat van je ‘horen’ en was bovenal redelijk stil. Bewegen op verzoek was er niet bij en mama was dan ook met regelmaat bang dat jij er niet meer was.
Je maakte mij onzeker, nam een loopje met mijn eigen zekerheden en emoties en ik was zo bang dat ik je zou verliezen dat de artsen besloten om je eerder te halen, want jij liet niets meer van je horen.

Na 37 weken zwangerschap was je daar dan! Mijn meisje, mijn kleine prinses, mijn tweede kindje.
Je leek ontzettend op Ryan bij je geboorte en daardoor wist ik dan ook dat je echt van ‘ons’was. Ik zag herkenning.
Al snel werd je bij me weggehaald, want je bleek te lage suikerwaardes te hebben, die we niet meer omhoog kregen.
Je moest naar de kinderafdeling, waar je aan allerlei slangetjes en buisjes moest en waar ontzettend goede verpleegkundigen je hielpen om je suikerwaarde weer op peil te krijgen.
Na alle hectiek van de bevalling mocht ik dan eindelijk naar je toe en wat heb ik gehuild.
Mijn kleine meisje, wat deed ik je aan.
Eerder uit mijn buik dan je misschien had gewild en daarnaast ook nog eens van alles weggehaald .
Tranen heb ik voor jou gelaten, omdat ik me schuldig voelde en ergens bang was dat ik je hier nog wel even achter moest laten.
Ik mocht bij je blijven, maar nog niet bij jou slapen.
Op mijn eigen kamer nog meer tranen ; ik mocht niet eens bij mijn kleine meisje zijn.

Gelukkig de avond en nacht erna wel.
En gelukkig duurde het allemaal niet al te lang voor we weer naar huis mochten.
Eindelijk kon ik je meenemen naar ons huis, waar je broer, je papa en Max geduldig op je wachtte.

Mijn kleine meisje, wat wilde ik je graag bij me hebben, maar wat heb je het jezelf en ons moeilijk gemaakt.
Een lastige slaper, onrustige slaper.
Een dametje die eten echt als levensbehoefte nummer 1 heeft en dat laat merken wanneer het eten te ‘laat’ binnen komt.
je houdt er van als we lekker met je knuffelen, als je aandacht krijgt van je broer en nu je groter wordt vindt je het prachtig om met hem te spelen, zijn aandacht te trekken door zijn speelgoed te pakken, vervolgens keihard te gaan slaan of te huilen om te kijken wat er vervolgens gebeurd.
Je bent vrolijk en hebt een ontzettend sterke eigen wil. Je houdt van alles wat er om je heen gebeurd, je leert snel en je leeft op wanneer iemand van ons thuis komt, wanneer je die even niet gezien hebt.
Max is maatje, je vriend en als het even kan wil je hem knuffelen en kopjes geven.
Je houdt van eten, van buiten zijn, van spelen en van mama, papa en Ryan.
In alles laat je zien dat jij van ons houdt… en kleine meid wat houden wij van jou! <3

File_000 (12).jpeg

Mijn kleine meid.
De aanvulling op mijn heerlijke gezin.
Jij bent het laatste puzzelstukje.
Door jou…. zijn wij compleet!

 

Liefs, mama <3

Christa

Christa is de oprichtster van Christa Schrijft, haar derde kindje. Ze is getrouwd en moeder van 2 : een jongen (2012) en een meisje (2015). In het dagelijks leven werkt ze en probeert de strijd met haar kilo's en zichzelf aan te gaan. Enthousiast, pessimist, afvalheld en pleaser.

More Posts - Website

Volg:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge